Ondanks het feit dat de Witte herder in Nederland nog niet zo bekend is, gaat de geschiedenis van de ras heel ver terug. Al in 116 voor Chr. Beschreef Marcus Terrentius Varro, een Romeinse geschiedkundige, de witte herdershonden. Zij bewaakten de kudde tegen de wolven. De herders gaven de voorkeur aan witte honden omdat ze door hun witte vacht duidelijk te onderscheiden waren van de wolven, die meestal in de schemering aanvielen.

Stokharige, Noord Duitse, Witte Herder

De witte herder stamt af van de Duitse herder. De eerste witte herder die op een tentoonstelling werd uitgebracht was de reu Greif, geboren in 1879. Hij werd in 1882 en 1887 in Hannover geshowd. Twee witte herders die in dezelfde tijd op een tentoonstelling verschenen waren de teef Greifa in 1888 te Hamburg en de reu Greif II in Kassel. Fokker van deze drie honden was baron von Knigge. De fokker Friedrich Sparwasser had een wolfsgrauwe teef, Lotte genaamd. Uit de "verbintenis" van Lotte en Greif kwam de teef Lene voort. Over haar vachtkleur is niets vermeld. Lene werd gepaard met Kastor en daaruit werd de beroemde reu Hekrot Linksrhein geboren. Hektor werd in 1899 tijdens een show in Karlsruhe door de Duitse herderfanaten Arthur Meyer en Ritmeester Max E. von Stephanitz opgemerkt en zij waren verloren. Von Stephanitz kocht Hektor en gaf hem de naam Horand von Grafrath. Horand was de eerste hond die in het nieuwe fokboek van de in april 1899 opgerichte Verein für Deutsche Schäferhunde (SV) werd ingeschreven. Hij is de stamvader van de Duitse Herders. Horands grootvader was dus de witte Greif. Ook de broer van Horand, Luchs genaamd, heeft veel aan de opbouw van het ras bijgedragen en gaf de vererving wit aan zijn talrijke nakomelingen door. Horands zoon, de beroemde Champion von Schwaben zette de witte lijn voort en een van zijn nakomelingen, Berno v.d. Seewiese, geboren in 1913 was de eerste Witte Duitse Herder die in het SV-boek werd ingeschreven.

In 1912 importeerde Ann Tracey uit New York vanuit een van de belangrijkste kennels een Duitse herder. Onmiddellijk doken er witte pups op in haar kennel. In 1917 registreerde de Amerikaanse Kennel Club de eerste witte pups uit Tracey's kennel. Door de toenemende populariteit van de witte herders ontstonden er in 1960 moeilijkheden tussen de fokkers van de witte herders en die van de standaard Duitse herders. Genetische problemen in de bloedlijnen van de Duitse herders werden geweten aan de witte herders. Men dacht dat ze verantwoordelijk waren voor het verbleken van de vacht van de Duitse herder. Dit ten onrechte, want ook een witte herder heeft een uitstekend pigment. In deze tijd startte ook Duitsland een campagne om de witte herder te verbannen en in 1968 diskwalificeerde de Amerikaanse Kennel Club, in samenwerking met de Duitse Herder Vereniging, de witte herder tijdens een show. De witte herder bleef echter wel geregistreerd bij de Amerikaanse Kennel Club. In 1970 werd door witte herder liefhebbers uit heel Amerika de Witte Duitse Herder Club opgericht. Na Amerika verbreidde het ras zich ook in Canada en Mexico.

Begin tachtiger jaren keert het ras ook terug naar Europa en kan de opbouw in Duitsland opnieuw beginnen. In die tijd worden ook in Nederland honden uit Duitsland en Canada geïmporteerd. In Nederland wordt het ras Amerikaans Canadese witte herder genoemd. Er is echter in verband met de erkenning van het ras door/voor de Raad van Beheer een probleem ontstaan. Om in aanmerking te komen voor erkenning kan namelijk maar een land van herkomst worden geaccepteerd. Een andere voorwaarde is dat het land van herkomst het ras erkent. Zowel in Amerika als Canada is dit (nog) niet het geval. In juli 1992 heeft de Raad van Beheer een begin gemaakt met het registreren in het Voorlopig Register (VR). Sinds mei 1999 is de A.C.witte herder landelijk erkend als witte herder. Dit is inmiddels ook het geval in Zwitserland, Denemarken en Oostenrijk.

Tot zover de geschiedenis die als het ware parallel loopt aan die van de Duitse Herder. Wat karakter betreft verschilt de witte herder wel van de Duitse herder. Hij is zachtaardiger van karakter dan de Duitse herder, al zal hij zonodig zijn baas verdedigen. Sommige witte herders zijn wat terughoudend tegenover vreemden. Hierdoor denken sommige mensen dat er een Saarloos Wolfshond of Canadese witte wolf ingekruisd is. Dit is echter niet het geval. Een terughoudende aard mag nooit doorslaan naar schuw gedrag. Hopelijk is dit mooie ras nog een lang en gezond leven beschoren.